Όταν ο αγώνας ανάμεσα σε δύο όργανα είναι απολύτως άνισος...

Ποια είναι μεγαλύτερη συμφορά, η τυφλότητα ή η κωφότητα; Η απάντηση βρίσκεται σε απόλυτη σχέση με την αντιδιαστολή ανάμεσα στο τραγικό με το κωμικό, το ποιητικό με το πεζό, το μεγαλειώδες με το γελοίο, μας λέει ο Ντέιβιντ Λοτζ. "Οι προφήτες και οι μάντεις είναι ενίοτε τυφλοί - ο Τειρεσίας, για παράδειγμα-, ποτέ όμως κουφοί. Φανταστείτε να θέτατε την ερώτησή σας στη Σίβυλλα και να παίρνατε ως απάντηση ένα εκνευριστικό «Πώς είπες;»".

"Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στις δύο αναπηρίες, θα διάλεγα τη δεύτερη (την κωφότητα)", λέει ο ήρωας του μυθιστορήματος και το alter ego του Λοτζ, ο οποίος, όπως και ο ίδιος ο συγγραφέας, αντιμετωπίζει πρόβλημα ακοής. Ο επίτιμος καθηγητής σύγχρονης αγγλικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ μετασχηματίζει την προσωπική του εμπειρία σε έμπνευση για ένα μυθιστόρημα αυτοσαρκαστικό, στο οποίο το σοβαρό μπλέκεται αξεδιάλυτα με το κωμικό. Ωστόσο, ο συγγραφέας, αντιμετωπίζοντας την κωφότητα ως προάγγελο των γηρατειών, περιγράφει τη δύσκολη συμφιλίωση με την τρίτη ηλικία και κατ’ επέκταση με τον θάνατο. Το βαρύ θέμα «ελαφραίνει» με το χιούμορ, τον σαρκασμό, τις αστείες παρεξηγήσεις που προκαλεί η βαρηκοΐα.

"Οι τυφλοί κομίζουν πάθος. Οι άλλοι τους αντιμετωπίζουν με συμπόνια", λέει. "Αντιθέτως, οι περήφανοι στ’ αυτιά δε διαθέτουν ανάλογα πυροδοτικά της συμπόνιας διακριτικά. Ποιο θα ήταν το αντίστοιχο ενός σκυλιού-οδηγού (που έχουν οι τυφλοί) για τους κωφούς; Ενας παπαγάλος στον ώμο να κρώζει μες στ’ αυτί;".

"Η κωφότητα είναι κωμική όσο η τυφλότητα είναι τραγική. Πάρτε για παράδειγμα τον Οιδίποδα: ας υποθέσουμε ότι, αντί να βγάζει τα μάτια του, είχε τρυπήσει τα τύμπανά του. Για την ακρίβεια, αυτό το δεύτερο θα ήταν πιο λογικό -αφού μέσω των αυτιών του είχε μάθει τη φρικτή αλήθεια για το παρελθόν του- , η πράξη του όμως δε θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα όσον αφορά στην επίτευξη της κάθαρσης".

"Οι προφήτες και οι μάντεις είναι ενίοτε τυφλοί -ο Τειρεσίας, για παράδειγμα-, ποτέ όμως κουφοί. Φανταστείτε να θέτατε την ερώτησή σας στη Σίβυλλα και να παίρνατε ως απάντηση ένα εκνευριστικό «Πώς είπες;». Ο αγώνας ανάμεσα σε δύο όργανα είναι απολύτως άνισος..."

ΑΝΗΚΟΥΣΤΟΣ ΒΛΑΒΗ
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΛΟΤΖ
Μυθιστόρημα

Πηγή : Έθνος online

Read more...

Με τα μάτια κλειστά : πώς "βλέπουμε" στα όνειρά μας ?

Κυριολεκτώντας, θα λέγαμε ότι στον ύπνο μας δεν μπορούμε πραγματικά να δούμε. Η λειτουργία της όρασης προϋποθέτει την παρουσία φωτός, το οποίο διέρχεται δια του οφθαλμού και ερεθίζει τον αμφιβληστροειδή χιτώνα. Η αλήθεια είναι, ωστόσο, ότι αυτό δε συμβαίνει όταν κοιμόμαστε σε ένα σκοτεινό χώρο με τα μάτια κλειστά. Μελέτες που συνέκριναν τις ζωντανές αναπαραστάσεις των ονείρων μας με τις αντίστοιχες της καθημερινότητάς μας, αποκάλυψαν ότι και οι δύο σχετίζονται με παρόμοιες διεργασίες του οπτικού φλοιού, της περιοχής, δηλαδή, του εγκεφάλου που αφορά την οπτική λειτουργία.
Αυτός είναι ο λόγος που ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι οι εικόνες στα όνειρα μας πηγάζουν από εντυπώματα στα οπτικά κέντρα του εγκεφάλου. Στα μέσα της δεκαετίας του '70, ο ερευνητής J. Allan Hobson με τους συνεργάτες του, της Ιατρκής Σχολής του Harvard, πρότειναν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος, όταν ονειρευόμαστε, εμφανίζει ηλεκτρική δραστηριότητα με τη μορφή τυχαίων παλμών. Αυτά τα ηλεκτρικά δυναμικά, γνωστά ως as PGO κύματα, προέρχονται τόσο από τον οπτικό φλοιό όσο και από δύο άλλες περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την οπτική λειτουργία : τη γέφυρα και το έξω γονατώδες σώμα του θαλάμου.
Τα PGO κύματα είναι πιο έντονα στη διάρκεια του ύπνου "Ταχείας Κίνησης των Οφθαλμών" (REM), φάση κατά την οποία εμφανίζονται τα πιο πολλά όνειρα. Η ηλεκτρική δραστηριότητα, που δημιουργείται από τα PGO κύματα, ενδεχομένως ξεκινά από τις οπτικές περιοχές του εγκεφάλου, αλλά πυροδοτεί μια σειρά από διεργασίες, οι οποίες αξιοποιούνται από τις περιοχές εκείνες του εγκεφάλου που φιλοξενούν τις αναμνήσεις.
Δε συμφωνούν όμως όλοι ότι οι εικόνες που βλέπουμε στα όνειρά μας προέρχονται από τις οπτικά κέντρα του εγκεφάλου μας. Κάποιοι άλλοι ερευνητές προτείνουν το αντίθετο, ότι, δηλαδή, τα όνειρα γεννιούνται στις περιοχές εκείνες του εγκεφάλου που χρησιμεύουν για να αποθηκεύουν τις αναμνήσεις και στη συνέχεια συνδέονται με τα οπτικά κέντρα. Η θεωρία αυτή εξηγεί το λόγο για τον οποίο οι εικόνες στα όνειρά μας είναι τόσο λεπτομερείς (ή τόσο αδρές) όσο και οι αναμνήσεις μας.
Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι σκέφτεστε τη γιαγιά σας. Η ανάμνησή σας γι' αυτή πιθανόν δεν περιλαμβάνει την ελιά που είχε στο δεξιό της μάγουλο, κάτι που θα μπορούσατε να διακρίνετε καθαρά εάν καθόσασταν δίπλα της. Η έλλειψη λεπτομέρειας, η οποία είναι χαρακτηριστικό της μνήμης, αφορά και τις ονειρικές μας εικόνες.

Πηγή : ScientificAmerican

Read more...

Τι είναι αυτό που δίνει ζωή σε ένα πρόσωπο ? Ο τρόπος που μας κοιτάει ή ο τρόπος που το κοιτάμε ?

Το πρόσωπο μιας κούκλας ποτέ δε δείχνει εντελώς αληθινό. Αντιθέτως, ένα ανθρώπινο πρόσωπο σαφώς και είναι. Η διάκρισή τους μας επιτρέπει να στρέφουμε την προσοχή μας στα πρόσωπα που έχουν ζωή, και, συνεπώς, την ικανότητα να αλληλεπιδρούν μαζί μας. Ποια είναι, όμως, η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει ένα ζωντανό πρόσωπο από ένα ψεύτικο ?
Μία νέα έρευνα, δημοσιευμένη στο περιοδικό Psychological Science, έδειξε ότι το κλειδί για ένα πρόσωπο, προκειμένου να δείχνει όσο πιο ζωντανό γίνεται, είναι στα μάτια.
Αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, στο παρελθόν, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να δημιουργήσουν κινούμενα σχέδια που να μοιάζουν εντελώς αληθινά. Για παράδειγμα, τα άψυχα πρόσωπα στην ταινία κινουμένων σχεδίων "Το Πολικό Εξπρές", έκαναν τους συντελεστές της να αισθανθούν αμήχανα, αφού η προσπάθειά τους να μιμηθούν τη ζωή δεν στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.
“Είναι πραγματικά θεμελιώδες, το να μπορούμε, βλέποντας ένα πρόσωπο, να ξέρουμε ότι τα φώτα στο σπίτι είναι αναμμένα και κάποιος μας περιμένει", αναφέρει η Thalia Wheatley,  από το Κολλέγιο του Dartmouth, η οποία μελέτησε το φαινόμενο με τη βοήθεια της τελειόφοιτης φοιτήτριας, Christine Looser. Ο άνθρωπος μπορεί να αναγνωρίσει πρόσωπα σχεδόν σε κάθετι - στο φεγγάρι, σε ένα κομμάτι τοστ, σε ένα σκίτσο αποτελούμενου από δύο τελείες και μια γραμμή για μύτη - ωστόσο είναι πιο συνετός και λεπτολόγος όταν καλείται να αποφασίσει τι είναι ζωντανό και τι όχι.

Οι Wheatley και Looser άρχισαν να αντιλαμβάνονται το σημείο πέρα από το οποίο ένα πρόσωπο αρχίζει να μοιάζει αληθινό.Η Looser, αφού συγκέντρωσε αρκετές φωτογραφίες από πρόσωπα με κούκλες, ταίριαξε κάθε μια από αυτές τις φωτογραφίες με ένα αληθινό ανθρώπινο πρόσωπο, που έμοιαζε όσο το δυνατόν περισσότερο με αυτό της κούκλας. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια ενός προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή, δημιούργησε σύνθετες εικόνες με πρόσωπα τα οποία ήταν κατά το ήμισυ αληθινά και κατά το ήμισυ ψεύτικα.
Οι εθελοντές κλήθηκαν να κοιτάξουν κάθε εικόνα ξεχωριστά και να αποφασίσουν ποιες από αυτές αναπαριστούσαν αληθινά πρόσωπα και ποια αντιστοιχούσαν σε κούκλες. Οι Looser και Wheatley ανακάλυψαν ότι το κρίσιμο σημείο, στο οποίο οι εθελοντές αναγνώριζαν τα ζωντανά πρόσωπα, ήταν, όταν η εικόνα που κοιτούσαν, έφτανε να δείχνει κατά τα δύο τρίτα το ανθρώπινο πρόσωπο και κατά το ένα τρίτο το πρόσωπο της κούκλας. Άλλο πείραμα κατέδειξε ότι η πιο σημαντική ένδειξη για ζωή ήταν τα μάτια. 

Τα αποτελέσματα της μελέτης υποδηλώνουν ότι οι άνθρωποι εξετάζουν εξονυχιστικά τα πρόσωπα, και ειδικά τα μάτια, όταν αναζητούν αποδείξεις για ζωή. Αντικείμενα που έχουν πρόσωπο ενδέχεται να μοιάζουν ανθρώπινα, αλλά η ειδοποιός διαφορά τους, μας επιτρέπει να κρατάμε την κοινωνική μας ενεργητικότητα για πρόσωπα που έχουν την ικανότητα να σκέφτονται, να αισθάνονται και να, αλληλεπιδρούν μαζί μας.
“Νομίζω ότι όλοι μας αναζητούμε συνδέσμους με τους γύρω μας”, αναφέρει η Wheatley. "Όταν βλέπουμε ζωή σε ένα πρόσωπο", συμπληρώνει, σκεφτόμαστε : "είναι ένα πνεύμα με το οποίο μπορούμε να επικοινωνήσουμε.."

Πηγή : SienceDaily

Read more...